

W poprzedniej części opisałam swoje relacje z ojcem, które nie okazały się zbyt pozytywne.
Szczerze zazdroszczę córkom, których ojcowie kochają i umieją to okazać.. Ponieważ z moim tatą nie udało mi się stworzyć nigdy nici porozumienia, przedstawiam poniżej efekty tej nieudanej relacji. Być może któraś z Was znajdzie w tych opisach cząstkę siebie.
"Jestem córką swojego ojca." Brzmi banalnie? Pewnie tak, skoro na świecie żyją miliony córek czyichś ojców. Co czujesz, kiedy czytasz to zdanie? Radość, dumę? A może ból i wstyd? Chciałabym podzielić się z Wami moimi przemyśleniami na temat relacji ojciec-córka i dać przez to świadectwo, jak bardzo ważna i unikatowa jest to więź.

Zawód psycholog. Regulacje prawne i etyka zawodowa
Przekleństwo perfekcjonizmu. Dlaczego idealnie nie zawsze oznacza najlepiej
Komunikacja niewerbalna. Autoprezentacja, relacje, mowa ciała
Najwybitniejsze kobiety w psychologii XX wieku
Zrozumieć dziecko wykorzystywane seksualnie
I ŻYLI DŁUGO I SZCZĘŚLIWIE. Jak zbudować związek idealny?
DIAGNOZA W SOCJOTERAPII. Ujęcie psychodynamiczne
PEDOFILIA. 30 wywiadów z pedofilami
W PUŁAPCE MYŚLI Jak skutecznie poradzić sobie z depresją, stresem i lękiem
Nieśmiałość. Zmień myślenie i odważ się być sobą
Zaburzenia psychosomatyczne w ujęciu terapeutycznym
TEST DO BADANIA ROZUMIENIA MOWY U DZIECI I DOROSŁYCH
Wszelkie prawa zastrzeżone © Copyright 2001/2020 Psychotekst.pl - Psychotekst.com